Kent u ook dat bekende liedje “We are the champions” van “Queen”?

Hongaren kunnen die Engelse titel op twee manieren te vertalen: als uitroep en als vraag. Dat gaat ongeveer zo: “Wij zijn de kampioenen!” of “zijn wij de kampioenen?” Ze prefereren natuurlijk de eerste optie. Met dat gevoel gaat in ieder geval de huidige regeringspartij “Fidesz” (Jonge Democraten), met meer dan 67% van de zetels in het parlement en onder aanvoering van partijleider en premier Viktor Orbán, de aanstaande verkiezingen in. Ze handelen niet alleen in de stijl van het genoemde liedje, maar ook in dezelfde uitbundigheid. Met zo’n overweldigende meerderheid in het parlement is het niet zo moeilijk om hoog van de toren te blazen. Dat wil niet zeggen dat al hun beslissingen in het land gevierd zijn. In tegendeel zelfs.

fideszplakaatHun belangrijkste tegenstander is de uit elkaar gevallen vroegere socialistische partij. Tot 1956 stond die partij bekend als de Hongaarse Communistische Partij en na de 1956 revolutie werd de naam van de partij, om de Hongaren op papier van het communisme te “bevrijden”, hernoemd tot Hongaarse Socialistische Arbeiders Partij, maar het wezenlijke van regels en regelgeving en ook de poppetjes die het beleid gestalte gaven bleven hoofdzakelijk dezelfde poppetjes. Om de verandering voor de hele wereld duidelijk te maken en de Hongaren tevreden te stellen werd de officiële naam van Hongarije de “Hongaarse Volksrepubliek”. Veranderingen waren er alleen op papier. Het eerste dat de zogenaamd nieuwe partij in het nieuwe beleid presteerde was een zuivering onder te personen die de revolutie hadden geleid en ondersteund. Het gevolg waren honderden arrestaties die in langdurige gevangenis- en doodstraffen resulteerden. De meest bekende namen uit die periode waren Imre Nagy (politicus, ook minister president) en Pál Maléter (arts en “ondergeneraal” in het Hongaarse leger).

Twee maanden na het “opengaan” van de grenzen in september 1989 is de “Hongaarse Socialistische Arbeiders Partij” omgevormd tot de “Hongaarse Socialistische Partij”. Die laatste omvorming kwam tot stand gedurende een groot partijcongres waarbij ook besloten werd tot grondwetswijzigingen die onder andere een meerpartijenstelsel toelieten en, op democratische leest geschoeide verkiezingen. De grote overeenkomst tussen alle veranderingen was dat de “leidende” figuren tot de eerst volgende verkiezingen bleven leiden. Wie kon anders nog – met voldoende inzicht en ervaring – het roer op een verstandige manier over nemen? Na de eerst volgende democratische parlementsverkiezingen kwam namens het “Hongaarse Democratische Forum” (MDF) József Antall aan de macht. József Antall overleed na 3 jaren aan een kanker die ten tijde van zijn uitverkiezing nog niet bekend was. Na het kabinet van József Antall werd Hongarije in hoofdzaak en afwisselend geregeerd door de socialisten – die hun wortels diep in het vroegere systeem hadden – en de Fidesz. Fidesz, de “Jonge Democraten” was aanvankelijk een groep ontevreden studenten, onder de leiding van de huidige partijvoorzitter Viktor Orbán. Viktor Orbán is nu ook regeringsleider, omdat Viktor – door een algemene onvrede over de socialistische grootverdieners regering – de absolute meerderheid kreeg bij de laatste verkiezingen.

Viktor had grootse plannen. Hij doorzag de Hongaarse problemen, alleen “vergat” hij, helemaal in lijn met de oude communistische tradities, om de Hongaren over hun problemen te informeren. Hongarije stond er financieel buitengewoon slecht voor met een enorme staatsschuld, wat de eenvoudige Hongaren (de overgrote meerderheid) zich niet realiseerde. Viktor Orbán heeft “zijn” Hongaren niet voldoende gemotiveerd. Gebrek aan motivatie is waarschijnlijk het slechtste uit de communistische en later de socialistische erfenis. Feitelijk had die erfenis ook nog invloed op de liberale regering van Viktor Orbán. Viktor heeft zelf ook een aantal fouten op zijn geweten zoals – niet absoluut noodzakelijke – nationalistische en peperdure naamsveranderingen en Europa vreemde wetgeving, maar Viktor heeft ook de Hongaarse staatsschuld aangepakt die nu onder de (schijn-) heilige Europese 3% ligt, 2,7% zelfs om precies te zijn. Om dat doel te bereiken heeft Viktor de Hongaren bijna letterlijk op water en brood gezet en dat is hem door heel veel mensen niet in dank afgenomen. Internationaal hebben de moeilijk te begrijpen, nationalistische en eigenzinnige uitspraken en maatregelen van Viktor Orbán ook tot grote verbazing geleid. De ‘normale’ Hongaren zelf hebben geen benul van het hoe of waarom van de bezuinigingen die ze nadrukkelijk voelen. Het aantal keren dat wij in onze kennissenkring – tot ieders verbazing – uit konden leggen hoe de staatshuishouding werkt en waarom de bezuinigingen nodig waren (zijn), is legio. Maar hoeveel mensen bereiken wij via onze kennissenkring? Dat is zelfs nog minder dan een druppeltje op een enorme gloeiende plaat!

Vanuit de beschreven standpunten is het zeker niet te verwachten dat Fidesz met Viktor Orbán bij de volgende verkiezingen net zo succesvol zal zijn als de vorige keer. Niet onwaarschijnlijk dat hij zelfs de 50% maar moeilijk kan halen. De geweldige kansen die er zijn voor de socialistische tegenstanders zouden reëel zijn, maar de socialistische partij is na het debacle van 4 jaar geleden in zo’n viertal splintergroeperingen uit elkaar gevallen – ieder geleid door de een of andere vroegere (kapitalistische) socialistische partijleider of minister – die niet in staat zijn om normaal samen te werken, laat staan dat zij een coalitie kunnen vormen.

Fidesz heeft net op tijd enkele belangrijke doelstellingen bereikt en is nu instaat om de Hongaren, door verlaging van energiekosten en verhoging van het minimum loon, te laten zien dat hun beleid succesvol was. Door gebrek aan zinvolle uitleg wordt dat door de tegenstanders verkocht als verkiezing stunten. De toon voor de verkiezingscampagne is daarmee gezet en wordt intussen agressief. Zo agressief, dat Fidesz intussen grote billboards langs de wegen heeft gezet met enorme foto’s en namen van haar tegenstanders (zonder op portretrechten en zo te letten) met een clown.
Het onderschrift op dat soort billboards luidt vertaald “Zij verdienen geen kans” met als duidelijke ondertoon “deze clowns zijn waardeloos”. Dat belooft nog wat te worden…
De parlementsverkiezingen zijn op 6 april en de uitkomst bepaalt welke “champion” voor de komende jaren het Hongaarse aanzien in Hongarije en de wereld vorm geeft.

Bron van foto: buzera

Advertenties